۱۳۸۹ اسفند ۹, دوشنبه

The Gandhi-ism Today

The Ghandi-ism Today

We all read, and praise Ghandi, when he said “If they slap you on one cheek, offer the other”. Gone are those days, but stays the learning. No, I think the word learning is undermining our true understanding of what he said. In fact we have outdone Ghandi in his teachings. I will tell you why and how, but just bear with me for a little while.

Barely a few weeks ago, a suicide attacker just blew himself up in a busy supermarket in center of the city. It was just reported like any other attack starting with numbers, the numbers indicating the killed and injured. What it failed to report was that it actually whipped out a whole family of 6 in one go. Easy to write about it, but no one would ever understand the grief it caused to their families.
A week after that, another bomb blast, rocked the City Center shopping area and hotel. The killed were security guards, who stopped the suicide attacker from entering, and when he found himself cornered, he detonated his explosive vest taking with him the guards. Pacha was one of them, who left behind 5 young kids.

A fortnight ago, Jalalabad witnessed another horrendous attack. The death toll increased by the minutes as reports were coming in. Final official toll records them at just another random number: 40! 
A week ago, in Kunduz’s population registration center, around 30 people, women and children included, lost their lives in another suicide attack. They had come there to get the national ID card, or Tazkera showing they are Afghans! Those who came to get themselves an identity died and little did they know they will die unknown, and unaccounted to the government.

Yesterday, a double bomb last, hit Kandahar killing another 8 civilians. I just listed the most recent attacks in span of two weeks or more that have shaken the very belief and understanding of people of the very highly mentioned, debated and used words: Terrorism, Islam, and Democracy!

Am being controversial when mentioning these words all together, but lets be honest to ourselves and dare to question those using these words in justification of their acts.

The history remembers our beloved prophet, Mohammad (PBUH), as someone who brought a message of peace and brotherhood. But today, his followers, some I must say just so called followers, destroy that message by writing it in blood. Blood that comes from their own kind. I use kind because I see no such belief in them understanding other Muslims as their brothers and sisters. However in the meantime I still am being so kind at recognizing them as humans though they don’t show any traits of it, if you ask me again.

I want to ask them which Islam are they following which allows killing of the innocent, allows them to take pleasure at it and boast of their success at the killings open and about in any media outlet they get hang of.  Is Islam a justification for their acts? It is of course not. But do our leaders at the helm of power and decision making take account of this and hold those responsible against it? Again it is of course not the case. They instead hold talks, talks of peace and reconciliation that comes at the cost of lives of scores.

So I begin to wonder about what Islam are we talking about, all of us. Are the ones who kill apathetically and call it Jihad Muslims? Or are the ones who took oath to defend the people of this country but still call them their disenchanted brothers? Or are they both really “brothers” in the same faith they have come up with but dressed it with the name of Islam. I am saying this because Islam does not allow for any harm to be done to another innocent human being, yeah even if they are not Muslims, nor does it allow tolerating injustice and atrocity, and yet keeping silent over it.

All of us, citizens of this debacle of a country and living under this debacle of a government, talking figuratively, end up being the bait for never taming beast of unrest, terror, and “disenchanted brothers”. We lived and died the days when they would sprinkle rockets around us fighting the “communists”. Then they would kill us calling us Tajiks, Pashtons, Uzbeks, Hazaras, etc, and you would only survive if we belonged to all of these else spare the one you belong to, others would be off with your head.

And today too, the Ghandi teaching I mentioned at the beginning and said we have outdone it is in order: they kill one of us, and we offer another. For how long can we and  for how long will you stay silent?

برف.... و دود

دانه های برف به آرامی روی زمین مینشیند و من از کنار بخاری دیزلی اتاق کارم مصروف هستم و آرام آرام به فکر فرو میروم. یاد آن روز هایی میافتم که هنوز کودک بودم و زمستان ها صبح وقتی از خواب بر میخواستم اولین کارم دید زدن بیرون از ورای پنجره یخ گرفته خانه مان بود: برف میخواستم باریده باشد. بعد از این که مطمئن میشدم برف باریده به بالکنی خانه میرفتم و کمی از برف باریده آنجا را لمس میکردم، لمس میکردم تا ببینم «تر برف است یا خشک برف». برایم مهم بود چون باید میدیدم میتوانم آدم برفی درست کنم و یا به اصطلاح «برف کلوله کنم» یا خیر. همینکه دانه های برف روی دستانم پاش پاش میشد دلم کمی میگرفت. خشک برف میبود و از آدمک برفی و برف جنگی و کلوله برفی خبری نبود. حتی نمیشد «یخمالک» زد.

امروز هم اول صبح از روی بالکنی خانه برف را لمس کردم، حسی به نرمی پنبه در دستانم داشت. بر خلاف کودکی هایم خوشم آمد. به فکر برف جنگی و آدمک برفی نبودم. به پاکی برف و هوای تازه میاندیشیدم که حل اقل یکی دو روزی خواهیم داشت.

از پنجره اتاقم خیره به تعمیر مقابل خیره هستم و متوجه دود رو آن میشوم که دود سیاه و گاهی سفیدی از آن خارج میشود. یاد تصاویر کتاب های دوره مکتب میافتم... یک خانه کوچک... برف روی سقف شیروانی و دود روی که از آن دود بالا بود... درخت ناجو در کنار آن و دیگر همه برف.... خیلی آرزو داشتم چنین خانه ی داشته باشم...

برف و دود... مرا به فکر آلودگی هوا میاندازد... آن همه دودی که همه روزه «میخوریم»... درست مثل یک منیوی غذایی یک رستورانت ۵ ستاره... دود سوختن رابر و پلاستیک و غیره در بخاری های خانه ها... دود موتر های سال های قدیم که مانند مریضان مصاب به سل هنوز سرفه میکنند و در فکر مداوای شان نیستیم.... دود سگرت ... سگرت دوست من... دوست تو و دوستان دوستان دیگر....

فقط خواستم به اطلاع رسانیده باشم....

۱۳۸۹ اسفند ۳, سه‌شنبه


تلفات حمله به کابل بانک در شهر جلال آباد به ۴۰ تن رسید... تیتر خبریست که در سایت بی بی سی میخوانمش... چه ساده حساب میگریم... هشت... ده ... هژده...سی و هشت...و حالا چهل...  خبر دیگری  تعداد کشته شده گان در لیبیا را که به بیشتر از صد تن رسیده را بیان میکند... دوستی دیگر نوشته بیشتر از ۶۰ تن در ولایت کنر در اثر حمله هوایی نیرو های خارجی کشته شدند...در این چند روز اخیر همه اخبار پر از اعداد هست... اعدادی که فقط نشان دهنده تعداد کشته و زخمی شده گان هستند... پس اعداد همان طوری که معلم ریاضی ما بیان میکرد جهانی هم هستند. در همه جای جهان از این اعداد برای حساب کردن استفاده میکنند... حساب کردن مرده ها...

دوره مکتب یادم میاید ...چه حس بدی نسبت به مضمون ریاضی داشتیم... معلم ریاضی همیشه همانطور که از نام مضمونش پیدا بود ما را به ریاضت میکشاند و توبیخمان میکرد اگر در شمارش اشتباهی میکردیم... حالا با دیدن این همه اعداد با این صورتحال با خود میگویم بی جهت نبوده از ریاضی بدمان میامد...

کاش اعداد نبودند و ما دیگر ضرورت نداشتیم بشماریم... تعداد کشته هایی را که در حمله انتحاری کشته شدند... تعداد اطفالی را که یتمی و بی خانواده شدند.. تعداد مادرانی را که فرزندی از دست داند... تعداد خانه هایی را که دیگر چراغی در آن نمی سوزد... تعداد آرزو هایی را که دیگر نیستند... ای کاش عددی نبود...